Գրիգոր Զոհրապ

Գրիգոր Զոհրապի պատմվածքները ունեն շատ կոնկրետ ասելիք։ Նա գրում է կյանքից վերցված թեմաների շուրջ, որոնք հիմա էլ շատ արդի են։

Օրինակ <<Զաբուղոն>> պատմվածքում գլխավոր հերոսուհին դավաճանում է իր բանտում գտնվող ընկերոջը, որովհետև նա ցանկանում էր, որ բոլորը տեսնեն և իմանան, որ նա ընկեր ունի։ Նա ցանկանում էր, որ բոլորը տեսնեն և իմանան, որ նա երջանիկ է և ունի կյանքի ընկեր։ Հիմա էլ են շատ այդպիսի մարդիկ։ Աղջիկները սոցիալական ցանցերում հայտարարում են, որ ընկեր ունեն, տեղադրում են նկարներ։ Ընկերությունը հիմա ավելի շատ կրում է ձևական բնույթ քան թէ սեր։

<<Ճիտին պարտքը>> պատմվածքում գլխավոր հերոսը անչափահաս աղջիկների հայր էր, ում կինը մահացել էր և նա չէր կարողանում պահել իր ընտանիքը։ Անճարահատությունից նա իրեն կամրջից ցած գցեց, այդպիսով ազատելով իրեն երեխաների հանդեպ պատասխանատվությունից։ Ներկայումս նույնպես շատ կան այդպիսի դեպքեր, օրինակ միայնակ մայրերը իրենց երեխաներին մանկատուն են հանձնում։ Իսկ շատ ծնողներ իրենց երեխաներին ուշադրություն չեն դարձնում, թողում են <<բախտի հույսին>>։ Ծնողները պետք է գիտակցեն, որ երեխա ունենալու պահից սկսած իրենք արդեն պատասխանատու են ոչ միայն իրենց, այլ նաև իրենց երեխաների համար։

Մայրենի քննական թեստ

https://pahanjvats.files.wordpress.com/2018/12/armenian-language-2018-test-6.pdf

1. 1-

2. 4-

3. 2

4. 4

5. 1-

6. 3-

7. 3

8. 1-

9. 3

10. 3-

11. 2

12. 1

13. 2-

14. 3

15. 2-

16. 2

17. 2-

18. 3

19. 3

20. 3

21. 2-

22. 3

23. 3-

24. 1-

25. 4-

26. 4

27. 2

28. 1-

29. 4

30. 4-

31. 1-

32. 2

33. 5

34. 2

35. 2-

36. 2-

37.3-

38. 5-

39. 5 6 7 —

40. 1 2 3 4 5 8 —

41. 3 4 6-

42. 2 3 4-

43. 3

Հայկական տերության տարածքը, բնույթը, բնակչությունը

Տիգրան Մեծի նվաճումների հետևանքով Առաջավոր Ասիայում ստեղծվեց աշխարհակալ մի նոր տերություն: Այն տարածվում էր Եգիպտոսից մինչև Կովկասյան լեռներ և Միջերկրական ծովից մինչև Կասպից ծով: Նրա գերիշխանությունն էին ընդունում մինչև Միջին Ասիա և Հնդկաստան ընկած երկրներն ու ցեղերը: Այդ տերության մեջ էին մտնում Աղվանքը, Վիրքը, Ատրպատականը, Ադիաբենեն, Օսրոենեն, Կոմագենեն, Ասորիքը, Փյունիկիան, Դաշտային Կիլիկիան և այլ երկրներ: Տիգրան Մեծի գերիշխանությունն ընդունում էին մի շարք այլ թագավորություններ՝ Պարթևստանը, Հրեաստանը, Անդրկասպյան սկյութներն ու Պարսից ծոցի արաբական ցեղերը: Ինչպես հույն պատմիչն է հավաստում, Տիգրան Բ-ի տերության մեջ խոսում էին 15-ից ավելի լեզուներով:

Տիգրան Մեծի տերությունը հելլենիստական պետություն էր՝ հիշեցնելով Ալեքսանդր Մակեդոնացու և Սելևկյանների տերությունները: Հայկական տերությունը բազմազգ և զարգացման ամենատարբեր աստիճանների վրա գտնվող երկրների մի ամբողջություն էր: Բնականաբար, տերության միջուկը կազմում էր Մեծ Հայքը, որտեղ բնակվում էր հայ ժողովրդի հիմնական զանգվածը, և որտեղ գտնվում էին տերության քաղաքական ու տնտեսական նշանավոր կենտրոնները:

Տերության տնտեսապես ամենազարգացած շրջանը Ասորիքն էր՝ իր աշխարհահռչակ Անտիոք մայրաքաղաքով: Միջազգային տարանցիկ առևտրի կարևոր կենտրոններ էին Փյունիկիայի վաճառաշահ Տյուրոս, Բիբլոս, Բեյրութ, Սիդոն քաղաքները: Հարուստ ու հռչակավոր էին նաև Դաշտային Կիլիկիայի Տարսոն, Ադանա և այլ քաղաքները: Ասորիքի կառավարչապետ նշանակվեց Տիգրան Բ-ի մերձավոր զինակից Բագարատը, որի նստավայրը Անտիոքն էր: Երկրագործության և արհեստագործության նշանավոր կենտրոն էր Հյուսիսային Միջագետքը, որի կառավարիչն էր Տիգրան Բ-ի կրտսեր եղբայր Գուրասը (իմացի՛ր Գոռ): Վերջինիս նստավայրն էր Մծբինը: Թվարկված երկրները Հայկական տերության կազմում ունեին տարբեր կարգավիճակներ: Տիգրան Մեծը գրավված երկրների մի մասը վերածեց ենթակա թագավորությունների: Սիրիայի թագավորությունը ևս չվերացվեց: Տիգրանը միաժամանակ իրեն հռչակեց Սիրիայի թագավոր: Մյուս երկրները վերածվեցին նահանգների, որոնք կառավարում էին արքայից արքայի կողմից նշանակված փոխարքաները կամ կուսակալները:

Նվաճված երկրները պարտավոր էին հարկ վճարել և զորք տրամադրել: Զորք էին տրամադրում նաև Հայաստանի քաղաքական ազդեցության ոլորտում գտնվող վասալ թագավորները և հպատակ ցեղերը:

Այսպիսով, Տիգրան Բ-ն դարձավ Առաջավոր Ասիայի մեծագույն մասի տիրակալը: Հայոց տերության մեջ անմիջականորեն մտնող և նրա քաղաքական ազդեցության ու գերիշխանության ներքո գտնվող տարածքը կազմում էր շուրջ 3 մլն քառ. կմ, որը գերազանցում էր Մեծ Հայքի տարածքը տասն անգամ:

Վահան Տերյան կենսագրություն

Ծնվել է Ախալքալաքի Գանձա գյուղում՝ հոգևորականի ընտանիքում։ 1897թվականին Տերյանը մեկնում է Թիֆլիս, ուր սովորում էին այդ ժամանակ իր ավագ եղբայրները։ Եղբայրների մոտ ապագա բանաստեղծը սովորում է ռուսերեն ու պատրաստվում ընդունվելու Մոսկվայի Լազարյան ճեմարան։ 1899թվականին Տերյանը ընդունվում է Լազարյան ճեմարան, ուր ծանոթանում է Ալեքսանդր Մյասնիկյանի, Պողոս Մակինցյանի, Ցոլակ Խանզադյանի և այլ՝ ապագայում հայտնի դարձած անձնավորությունների հետ։ Ավարտում է Լազարյան ճեմարանը 1906 թվականին, այնուհետև ընդունվում Մոսկվայի պետական համալսարան, որից կարճ ժամանակ հետո ձերբակալվում է հեղափոխական գործունեության համար ու նետվում Մոսկվայի Բուտիրկա բանտը։

1908 թվականին Թիֆլիսում լույս է տեսնում Տերյանի ստեղծագործությունների «Մթնշաղի անուրջներ» ժողովածուն, որը շատ ջերմ է ընդունվում՝ թե՛ ընթերցողների, և թե՛ քննադատների կողմից։ 1915 թվականին «Մշակ» թերթում հրատարակվում է բանաստեղծի հայրենասիրական բանաստեղծությունների «Երկիր Նաիրի»շարքը։

1912 թվականին հիմնադրում է «Պանթեոն» հրատարակչությունը և ծավալում գրահրատարակչական, թարգմանական լայն գործողություն։

1915-1916 թվականներին Տերյանը մասնակցում է Վալերի Բրյուսովի և Մաքսիմ Գորկու կազմած ու խմբագրած «Հայաստանի պոեզիան» և «Հայ գրականության ժողովածու» գրքերի ստեղծման աշխատանքներին։ Հայերենից ռուսերեն է թարգմանում Գաբրիել Սունդուկյանի «Պեպո»-ն, Րաֆֆու «Կայծեր»-ի առաջին հատորը, Շիրվանզադեի «Չար ոգի»-ն։

1916 թվականին երևում են Վահանի կրծքում բուն դրած թոքախտինշանները։ Գալիս է Կովկաս բժշկվելու, բայց փետրվարյան հեղափոխությունըդրդում է նրան թողնել բժշկվելը և գնալ Պետերբուրգ։ Խորհրդային իշխանության հաստատման առաջին իսկ օրերից դառնում է Ստալինի մոտիկ աշխատակիցը։

1917 թվականի հոկտեմբերին Տերյանը ակտիվորեն մասնակցում է բոլշևիկյան հեղափոխությանը և այն հաջորդած քաղաքացիական պատերազմին։ Լենինի ստորագրությամբ մանդատով մասնակցում է Բրեստի խաղաղ պայմանագրի ստորագրմանը։ 1919թվականին Տերյանը՝ լինելով Համառուսական Կենտրոնական Գործկոմի անդամ, առաջադրանք է ստանում մեկնել Թուրքիա, սակայն ծանր հիվանդության պատճառով ստիպված է լինում մնալ Օրենբուրգում, ուր և վախճանվում է 1920 թվականի հունվարի 7-ին ընդամենը 35 տարեկան հասակում։

Մաթեմատիկա ստուգողական

12-րդ դասարանցիների գիտելիքների առաջին ստուգումը մաթեմատիկայից

I. Տրված են 18 և 27 թվերը
1) Գտնել այդ թվերից մեծի և փոքրի տարբերության հակադիր թիվը:
1) 9
2) − 1/9
3) -9  +
4) 1/9
2) Գտեք այդ թվերի գումարը 4-ի բաժանելիս ստացված մնացորդը:
1) 3
2) 5
3) -1
4) 1   +
3) Գտեք այդ թվերի ամենամեծ ընդհանուր բաժանարարը:
1) 3
2) 54
3) 9   +
4) 1
4) Գտեք այդ թվերի ամենփոքր ընդհանուր բազմապատիկը:
1) 54   +
2) 108
3) 9
4) 486
5) Քանի՞ անգամ է 6-ի բոլոր բաժանարարների գումարը մեծ 6-ից:
1) 1
2)5/6
3) 2   +
4)11/6
6) Քանի՞ պարզ թիվ կա [17; 37) միջակայքում:
1) 7
2) 4
3) 5    +
4) 6
7) Գտեք 8-ի բազմապատիկ ամենամեծ երկնիշ և ամենափոքր երկնիշ թվերի
տարբերությունը:
1) 80   +
2) 78
3) 98
4) 88
8) Գտեք 210 և 462 թվերի պարզ բաժանարարների քանակը:
1) 4
2) 3    +
3) 2
4) 1
9) Գտեք 70-ից մեծ ամենափոքր բնական թիվը, որը 8-ի բաժանելիս ստացվում է 1
մնացորդ:
1) 81   +
2) 71
3) 73
4) 72
10) Ինչպե՞ս կփոխվի տարբերությունը, եթե նվազելին մեծացնենք 4-ով, իսկ հանելին՝
1-ով:
1) կմեծանա 3-ով    +
2) կփոքրանա 3-ով
3) կփոքրանա 5-ով
4) կմեծանա 5-ով
11) Գտեք 168 և 128 թվերի ամենամեծ ընդհանուր բաժանարարը:
1) 14
2) 12
3) 64
4) 8    +
12) Գտեք բաժանելին, եթե բաժանարարը 11 է, քանորդը՝ 7, իսկ մնացորդը՝ 4:
1) 77
2) 81   +                                                                                                                                                    3)80
4) 90
13) Նշված թվերից ո՞րն է բաժանվում 6-ի:
1) 28784
2) 19679
3) 25018
4) 40452    +
14) Նշված թվերից ընտրել այն, որն ավելի շատ բաժանարար ունի:
1) 30
2) 24       +
3) 20
4) 64
15) Նշվածներից ո՞ր թիվը 25-ի բաժանելիս քանորդում կստացվի 8, իսկ մնացորդում՝
15:
1) 150
2) 200
3) 215      +
4) 300
16) Ո՞ր թիվն է 39, 130, 143 թվերի ամենամեծ ընդհանուր բաժանարարը:
1) 39
2) 13       +
3) 3
4) 1
17) Ի՞նչ թվանշանով է վերջանում (615-512) թիվը:
1) 6
2) 4
3) 1       +
4) 5
18) Ո՞ր թվանշանը պետք է աջից և ձախից կցագրենք 23 թվին, որպեսզի ստացված
քառանիշ թիվը մեծ լինի 6000-ից և բաժանվի 3-ի:
1) 5
2) 6
3) 7
4) 8       +
19) Նշվածներից ո՞րն է փոխադարձաբար պարզ թվերի զույգ:
1) 156 և 420
2) 102 և 133
3) 17 և 153
4) 24 և 235:     +
II. Ճի՞շտ են, թե սխա՞լ հետևյալ պնդումները:
20) Ցանկացած երկու դրական թվերի գումարի հակադարձը հավասար է այդ թվերի
հակադարձների գումարին:- ՍԽԱԼ
21) Ցանկացած անկանոն կոտորակի հակադարձը կանոնավոր կոտորակ է:– ՃԻՇՏ
22) Ցանկացած երկու թվերի գումարի հակադիրը հավասար է այդ թվերի
հակադիրների գումարին:- ՃԻՇՏ
23) Ցանկացած երկու պարզ թվերի գումարը բաղադրյալ թիվ է:- ՃԻՇՏ
24) Եթե բնական թիվը բաժանվում է և´ 3-ի, և´ 8-ի, ապա այն կբաժանվի նաև 24-ի:- ՍԽԱԼ
25) Եթե կոտորակի համարիչը և հայտարարը մեծացնենք 1-ով, ապա կոտորակը
կմեծանա:- ՍԽԱԼ

Հովհաննես Թումանյան «Նեսոյի Քարաբաղնիսը» վերլուծություն

Ժամանակը և մարդիկ… Որքան կապված են միմյանց հետ: Շատ հաճախ ժամանակի փոփոխվելու հետ միասին մարդիկ փոփոխվում են, սակայն կան նաև այնպիսի դեպքեր, երբ մարդիկ ժամանակին զուգընթաց չեն քայլում: Հաճախ հանդիպում ենք այնպիսի մարդկանց, ովքեր կրթված չեն: Իրենց պահում են քարի դարում ապրող մարդկանց նման, մոռանալով, որ ժամանակը առաջ է գնում անկախ նրանից`մենք ցանկանում ենք, թե ոչ: Սակայն շատ սովորություններ կան, որոնք ժամանակի ընթացքում չեն փոփոխվում, սակայն ժամանակի ընթացքում հնանում են: Չեն մոռացվում, որովհետև մարդիկ չեն ցանկանում: Չեն հասկանում, որ չպետք է ապրեն հնով, պետք է առաջ շարժվեն և քայլեն ժամանակին զուգընթաց: Թումանյանի «ՆեսոյիՔարաբաղնիսը» ստեղծագործության մեջ հենց այս հարցն է արծարծվում: Մարդկանց անգրագիտության պատճառով տուժում է դիմացինը: Սակայն նրանք մոռանում են, որ աշխարհում կան բժիշկներ, դեղատոմսեր, դեղեր…
Նրանց տգիտության պատճառով ևս մեկ անմեղ մարդ է մահանում: Սակայն վատն այն է, որ մարդիկ շատ հաճախ քայլեր են կատարում, որից հետո չի լինում այն, ինչ ցանկանում են: Եվ վատն այն է, որ նրանք այդ ամենը մեկնաբանում են այնպես, որ այդպես էլ պետք է լիներ. Իրենք մեղք չունեն` ճակատագիր է: Ես կարծում եմ, որ չկա ճակատագիր: Մենք ենք ստեղծում մեր անցյալը, ներկան և ապագան: Մենք ենք պատասխանատու մեր քայլերի համար: Սխալ քայլ կատարելու դեպքում չպետք է մեղադրենք դիմացինին, այլ ընդունենք այն և փորձենք ուղղել: Իսկ տգիտությունը վերացնելու համար ուղղակի պետք է սովորենք: Երբեք էլ ուշ չէ: Լինենք ծեր, թե երեխա: Եվ չպետք է այնպես անենք, որ մեր պատճառով որևէ մեկը տուժի: Իմ կարծիքով ներկայումս կան մարդիկ, ովքեր կրթված չեն և այդ պատճառով կարող է իրենց շրջապատը տուժել: Եվ եթե նրանք չհաղթահարեն իրենց տգիտությունը, ապա անկախ ժամանակի փոփոխությունից միևնույն է անգրագիտությունը կլինի մարդկանց մեջ:

Հայոց ցեղասպանության մասին

Արևմտյան Հայաստանի, Կիլիկիայի և Օսմանյան կայսրության մյուս բռնազավթված նահանգների հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությունն ու բնաջնջումը 1914-1918թթ. Հայոց ցեղասպանության ամենամեծ ալիքն էր` Հայոց Մեծ Եղեռնը, որը կազմակերպեցին և իրականացրին Թուրքիայի կառավարող շրջանակները` երիտթուրքերը Առաջին համաշխարհային պատերազմի քողի ներքո: Հայերի, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության մյուս քրիստոնյա բնակչության դեմ իրագործված ցեղասպանության թուրքական քաղաքականության հիմքում պանիսլամիզմի և պանթյուրքիզմի պետական դարձած գաղափարախոսություններն են:Սկզբում իշխանությունները հավաքեցին առողջ տղամարդկանց՝ հայտարարելով, որ բարյացակամ տրամադրված կառավարությունը, ելնելով ռազմական անհրաժեշտությունից, պատրաստվում է հայերին վերաբնակեցնել նոր տներում։ Հավաքված տղամարդիկ փակվեցին բանտերում, իսկ այնուհետև քշվեցին անմարդաբնակ վայրեր և ոչնչացվեցին հրազենի կամ սառը զենքի օգնությամբ։ Այնուհետև հավաքագրվեցին ծերունիները, կանայք և երեխաները, որոնց նույնպես հայտնեցին, որ նրանք պետք է վերաբնակեցվեն։ Նրանց քշում էին շարասյուներով՝ ժանդարմների հսկողության տակ։                                 Դեռևս Առաջին աշխարհամարտից առաջ հայ բնակչության բնաջնջման ծրագիրը մշակել էին կայսրության ներքին գործերի նախարար Թալեաթ փաշան, ռազմական նախարար Էնվեր փաշան, ծովային նախարար Ջեմալ փաշան, երիտթուրքական կուսակցության կենտկոմի անդամ Բեհաէդդին Շաքիրը և ուրիշներ:Այն ծրագրում էր հսկայածավալ մի կայսրության ստեղծում, որը տարածվելու էր մինչև Չինաստան՝ իր մեջ ներառելով Կովկասի, Միջին Ասիայի բոլոր թուրքալեզու ժողովուրդներին։ Ծրագիրը նախատեսում էր բոլոր քրիստոնյա ու իսլամացված և այլ ազգային փոքրամասնությունների թրքացում։Օսմանյան պետությունն ստեղծվել է Փոքր Ասիայի հյուսիս-արևմուտքում՝ թյուրքական քոչվոր օղուզ ցեղի մի ճյուղի ձևավորած փոքրիկ իշխանությունների (բեյլիքություններ) հիմքի վրա։ Նրա առաջնորդին (որը Ռումի սուլթանից տարածք էր ստացել՝ որպես կախյալ իշխանություն) հաջորդած որդին՝ Օսման բեյը (1281-1324 թվականներին), 1299 թվականից անկախ է գործել Ռումի սուլթանությունից։
1915 թվականի ապրիլի 24-ին ձերբակալված հայ մտավորականներից ոմանք՝
Գրիգոր Զոհրապ, Դանիել Վարուժան, Ռուբեն Զարդարյան, Արտաշես Հարությունյան, Սիամանթո,երկրորդ շարք՝ Ռուբեն Սևակ, Տիգրան Չեոկության, Տիրան Քելեկյան: